ตะลุยสำเพ็ง
ตั้งใจเอาไว้ว่าว่างเมื่อไหร่จะไปเดินสำเพ็ง เพื่อสำรวจแหล่งหาซื้ออุปกรณ์ต่างๆที่ใช้ในการทำตุ๊กตาถัก โดยเฉพาะแหล่งซื้อลูกตา ที่หลายๆคนถามเข้ามากันไม่ขาดสาย
สุดท้ายก็หาเวลาไปได้ซะที หลังจากที่ไม่ได้ไปเดินซะนาน วันเสาร์ตื่นแต่เช้า แหกตาไปเพราะจำได้ว่าครั้งก่อนหน้านี้ที่ไป ดันไปซะสายก็เลยต้องเจอกับฝูงชนมากมาย เล่นเอาซะเหนื่อยหอบ กว่าจะได้ของที่ต้องการ
นั่งรถจากหน้ารามคำแหง แล้วไปลงหน้ามาบุญครอง จากนั้นต่อรถอีกสายมุ่งหน้าสู่เยาวราช รถติดอีกตามเคยถนนเยาวราชนี่จะมีวันไหนที่ถนนว่างบ้างมั้ยนี่
ลงรถเมล์ป้ายไหนไม่รู้เหมือนกันเพราะมองอะไรไม่เห็น มีแต่ป้ายร้านทองเต็มไปหมด เห็นตึกทางด้านขวาเขียนคำว่า casio หรืออะไรนี่แหล่ะ ด้านซ้ายมีป้ายชื่อ ซอยมังกร นี่แหล่ะ ๆ ซอยนี้เลย รีบโดดลงรถประหนึ่ง จา พนม กระโดดโหยงเหยง จากหนังต้มยำกุ้ง ที่ยังไม่ได้ดู แต่ดันไปรู้อีกนะ ว่าเค้าโดดท่าไหน
ลงรถเมล์แล้วเดินย้อนกลับมาหน่อยเพื่อเข้าซอยมังกร ถ้ามองไปฝั่งตรงข้ามซอยมังกร ก็จะเห็นห้างโลตัส โอ้ววพระเจ้าจอช เกิดมาเพิ่งเคยเห็นโลตัสเยาวราช มาครั้งก่อนๆ ปวดอึต้องอั้นไว้แทบตายเพราะไม่รู้จะไปเข้าห้องน้ำที่ไหน สุดท้ายเราก็ได้แหล่งปล่อยของแล้ว
เมื่อเจอซอยมังกร ปากซอยมีร้านทองเล่งหงษ์ ฝั่งตรงข้ามในซอยมีโลตัสแล้ว ให้เดินเข้าไปเลยครับในซอยมังกร ท่านจะเจอร้านรวงผู้คนมากมายเต็มไปหมด สิ่งเดียวที่ท่านจะไม่เจอเลยก็คือ บริเวณพื้นที่ที่เป็นดินครับ
ร้านแรกที่แนะนำคือ
1. ร้าน ไทยวานิช พอดีได้รับหลังไมค์จากเพื่อสมาชิกท่านหนึ่งแนะนำร้านนี้เข้ามา ว่ามีไหมขายเยอะแต่ต้องซื้อเป็นแพคๆ ละ 4-5 กลุ่มนี่แหล่ะ แต่มันไม่ได้คละสีกันนะครับเป็นสีเดียวกันทั้งแพค ถ้าใครสนใจขอแนะนำให้นัดกันไปหลายๆคน จะได้ซื้อหลายๆสีแล้วเอามาแบ่งกัน ร้านนี้นอกจากจะมีไหมแล้วก็ยังมีอุปกรณ์อื่นๆในการเย็บปักถักร้อยขายด้วย
ส่วนลูกตา จะมีแต่แบบพลาสติกที่เป็นตากลิ้ง ที่น่าสนใจคือจะมีตากลิ้งแบบว่าที่มีสีเป็นเปลือกตา พร้อมขนตาด้วย แต่ผมไม่ได้ซื้อมาเพราะดูแล้วไม่ถูกใจเท่าไหร่ สุดท้ายก็จากร้านนี้ออกมาแบบไม่ได้อะไรเลย
จากนั้นเดินย้อนกลับมาเพื่อเข้าไปในตรอกซอกซอย ซึ่งผมคิดว่ามันคือสำเพ็ง แต่จริงๆไม่รู้ว่ามันใช่รึเปล่า รู้แต่ว่าของเยอะ คนแยะ เช่นเดิม เดินต่อเข้าไปเรื่อยๆ ก็จะเจอ
2. ร้านนี้จำตำแหน่งและชื่อร้านไม่ได้ แต่เป็นร้านที่ขายพวกอุปกรณ์การฝีมือเยอะมาก แต่ดันไม่มีไหมพรมและลูกตาขาย แต่ที่ถูกใจผมก็คือ จะมีพวก ดอกไม้ ดาว ตุ้มฟู โบว์ หัวใจ ฯลฯ อันเล็กๆขายเต็มไปหมด ซึ่งมันดูดเงินในกระเป๋าผมไปเยอะ ซึ่งผมเอามาใช้ประดับตุ๊กตาให้เห็นกันบ่อยๆ
เมื่อออกจากร้านนี้แล้ว ถ้าท่านไม่หลงไปกับมนต์เสน่ห์ กับของ2ข้างทาง ก็ให้ท่านรีบเดินต่อไปเรื่อยๆ เพราะเราจะมุ่งหน้าไปร้านที่ 3 กันต่อ ซึ่งอยู่ไกลมาก ท่านจะต้องข้ามถนนใหญ่ เพื่อไปสู่อีก บล็อคนึง ซึ่งบล็อนนี้ท่านจะสังเกตเห็นด้านบนมีหลังคาบังแสงให้ท่านตลอดแนว ให้ท่านเดินต่อไปเรื่อยๆ ท่านก็จะต้องข้ามถนนใหญ่อีก 1 ครั้ง เพื่อไปบล็อคถัดไป ซึ่งบล็อคนี้จะไม่มีหลังคาบังแสงให้ท่านแล้ว
เมื่อข้ามถนนมาแล้ว ร้านที่ 3 นี้จะเดินเข้าไปนิดเดียวครับ ท่านจะเห็นธนาคารไทยพานิชย์ ติดๆกันเป็นร้านเครื่องประดับห้องถัดไปคือร้านเป้าหมายเราครับ
3. ร้านพรสวัสดิ์ ร้านนี้จะเป็นร้านขายผ้า แต่ด้านข้างๆจะมีชั้นใส่ลูกตาขาย อยู่ในกระบอกพลาสติดทรงสูง(แต่เดิมคิดว่ามันเป็นโหลยาดอง) ให้ท่านเดินเข้าไปเลือกดูลูกตาตามขนาดและแบบต่างๆที่ผมได้เคย แนะนำไปเลยครับ สำหรับราคานั้น จะถูกลงถ้าท่านซื้อเยอะๆ เยอะในที่นี้หมายถึง ผมซื้อ อย่างละ10 คู่แต่ซื้อมาหลายๆแบบน่ะครับ ถึงจะลดได้ จะลดจากเดิมเช่น คู่ละ5บาท ก็จะเหลือ 3 บาทเป็นต้น
ข้อควรระวังคือ ให้ถามราคาต่อคู่ให้ดีๆ แล้วจะลดได้เท่าไหร่ ที่สำคัญสุดๆ ท่านอย่ามัวแต่มองแบบอื่นเพลิน ยื่นให้คนขายนับแล้วต้องคอยดูด้วย เพราะผมซื้อกลับมาแล้ว ลองนับดู มันขาดไปเยอะเหมือนกัน ไม่รู้แม่ค้านับผิดจริงๆ หรือว่าตั้งใจก็ไม่ทราบ แต่รู้สึกว่าจะมีท่านอื่นโดนมาเหมือนกัน ยังไงก็ดูๆไว้ก็ดีครับ แต่ร้านนี้ของเค้าเยอะดีจริงๆ สำหรับลูกตา
สุดท้ายร้านต่อไปคือร้าน
4. ร้านนี้ตรงข้ามกับร้านพรสวัสดิ์เลยครับ ร้านนี้จะมีพวกวัสดุอุปกรณ์งานฝีมือเช่นกัน แต่จะเน้นไปทางพวกงานผ้ามากกว่าเช่นดอกไม้ ลูกไม้ ที่ใช้ประดับงานผ้าน่ะครับ ถ้าสนใจก็ลองเดินเข้าไปดูได้ครับ
ส่วนร้านอื่นๆอาจจะต้องเดินดูเอง ซึ่งมีอยู่หลายร้านเช่นกันที่มีของที่สามารถนำมาตกแต่งประยุกตใช้กับงานตุ๊กตาถักได้ครับ
ก็จบการตะลุยสำเพ็งเพียงเท่านี้ ถ้าทำแผนที่ผิดไปก็ขอโทษด้วย เพราะว่าใช้วิธีจำเอา ไม่ได้เตรียมกระดาษปากกาไปด้วย แต่คิดว่าน่าจะใกล้เคียงหาได้ไม่ยากนะครับ
แต่ยัง … ยังไม่จบเท่านี้ ใจกล้าไปต่อที่บางลำพูที่เคยไปครั้งนึงเมื่อ 4-5 ปีที่แล้วโดยมีคนพาไป แต่คราวนี้ไปเอง นั่งรถต่อจากตรงที่ไปสำเพ็งนั่นแหล่ะครับ เดินมาขึ้นรถฝั่งตรงข้ามสะพานเหล็ก รู้สึกจะเป็นห้างอะไรซักอย่าง ไปก็ไปไม่ถูก อาศัยมองป้ายข้างรถเอาว่ามันผ่านรึเปล่า พอเห็นว่าผ่านก็โดดขึ้นรถด้วยท่า จา พนม แบบเดิม ไม่รู้รถมันจะรีบไปไหนกัน สุดท้ายก็มาถึงบางลำพูด้วยความไม่แน่ใจว่าใช่รึเปล่า ใช้สัญชาติญาณเอาเอง ดันไม่ยอมถามกระเป๋ารถเมล์เพราะกลัวเสียฟอร์ม แต่สุดท้ายก็ใช่ เพราะเดินๆไปก็ไปเจอห้าง นิวเวิล์ดที่มันไฟไหม้ เตรียมรอรื้อถอน ก็เดินต่อๆเรื่อยๆ แบบไม่รู้ทางเพราะจะไปตั้ง ฮั่ว เส็ง
แต่จนแล้วจนรอดก็ไม่เจอ สุดท้ายต้องถามแม่ค้าข้างทางจนหาทางไปจนได้
ตั้ง ฮั่ว เส็ง นึกว่ามันเป็นห้างใหญ่ๆ แต่เปล่าเลยมันคือห้องแถวดัดแปลงนี่เอง เดินเข้าไปเมียงๆมองๆหาซักพัก ก็เจอมุมไหมพรม พร้องอุปกรณ์งานฝีมืออีกมากมาย
แล้วสุดท้ายยย…ผมก็เจอลูกตาในฝันแล้ว รีบเรียกพนักงานให้หยิบขึ้นมาให้ดู สวยงามมาก อยากได้ แต่ราคาแพงจริงๆ สุดท้ายกลั้นใจหยิบติดไม้ติดมือมานิดหน่อย(จ่ายตั้งเค้าด้วย ไม่ใช่หยิบมาเฉยๆ) ดีใจลิงโลดมากๆเพราะหามานาน เคยเห็นแต่ในหนังสือญี่ปุ่น วันนี้เจอของจริงซะที แทบจะกระโดดขึ้นไปเต้น El Ni Yo ของ TaTa บนหน้าเค้าเตอร์เลยทีเดียว
ได้มาตามรูปด้านบนเลยครับ แต่ว่าไซส์มันมีให้เลือกไม่เยอะนัก เทียบกับขนาดกับสีน้ำตาลด้านซ้ายมือได้เลย ดูแล้วคุณภาพค่อนข้างดีเลย ด้านหลังเป็นแกน พร้อมกับมีแป้นโลหะ เสียบกันหลุดเหมือนกับต่างหูด้วย แต่มันมาพร้อมกับราคาที่ผมว่าแสนแพง คือคู่ละ 12 บาท เทียบกับร้านที่สำเพ็งไม่ได้เลย ถึงจะบ่นกับราคา แต่ผมก็ซื้อมาอย่างละ 2 คู่ เพราะไหนๆก็มาแล้วซื้อกลับไปด้วย เผื่อได้ใช้ทำตัวพิเศษๆ เนื่องในโอกาสพิเศษจริงๆ เอาไว้ถ้าทำแล้วได้ผลยังไงจะเอามาโชว์ให้ดูแล้วกันครับ
ก็ขอจบทริปตะลอนทัวร์หาอุปกรณ์การฝีมือแค่นี้นะครับ

